Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2001, στο International Forum of New Cinema

Με θέμα το φόνο και ήρωες επτά καθημερινούς ανθρώπους, δράστες μιας τέτοιας πράξης, «Το Σπίτι του Κάιν» βυθίζεται στις εικόνες, στις αναμνήσεις, στους εφιάλτες, στην πραγματικότητα και τις απόπειρες διαφυγής αυτών των προσώπων από την οριακή κατάσταση στην οποία ζουν. Έξι κρατούμενοι, ο δεσμοφύλακάς τους και ένας αποφυλακισμένος, κυκλώνουν ο καθένας με το δικό του τρόπο, την αμετάκλητη πράξη, που ενσαρκώνει το παράλογο, και συντρίβει την ύπαρξη τους. Η φυλακή, το νεκροτομείο, το μουσείο εγκληματικών πειστηρίων, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά γραφεία, τα ερείπια ενός παλιού κάτεργου, τα κελιά μιας νεόδμητης φυλακής που ακόμα δεν έχουν κλειδώσει, οι δρόμοι της πόλης, είναι οι χώροι που συνθέτουν την πένθιμη διαδρομή του δράστη, την πένθιμη διαδρομή των ηρώων της ταινίας, αλλά και των άγνωστων ακόμα προσώπων, που το ίδιο αναπάντεχα, στο επόμενο λεπτό θα βρεθούν στη θέση τους. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ; Τα γεγονότα, οι ιδιωτικές λεπτομέρειες απουσιάζουν. «Το Σπίτι του Κάιν», είναι μια διαδρομή στην ανθρώπινη πτώση και την ενοχή, που ο καθένας ζει όπως μπορεί και όπως αντέχει. Ένας θρήνος βουβός, φτωχικός και αδέξιος για μια αθωότητα που χάθηκε κι αναρωτιέται αν μπορεί να ξανακερδηθεί. Μια καταβύθιση προς τα όρια του ανθρώπου αλλά και τα σύνορα του ντοκυμαντέρ. Η ακροβασία των προσώπων και ακροβασία της φόρμας. Η πραγματικότητα της ψυχής και των αισθήσεων μόνη κινηματογραφική πραγματικότητα και ντοκουμέντο.