Καθώς παρακολουθούμε τη ζωή ενός νεαρού αγοριού να αλλάζει όταν αποκαλύπτεται η σχέση του με τον πατέρα του και τη μητέρα του, η ταινία "Uncut Family" αποδίδει με την ρεαλιστική και βίαιη κινηματογραφική της αφήγηση μια πολύ σύγχρονη εκδοχή της σημερινής κοινωνίας της παγκοσμιοποίησης.

Σε ένα σύμπαν σιωπών - κραυγών, αργών - πολύ γρήγορων πλάνων, βίας - αθωότητας, κρυμμένες κάμερες κατασκοπεύουν, φλου πλάνα, άναρχες γωνίες, μικρόκοσμους, δίνοντας την ανατριχιαστική αίσθηση ενός ψυχολογικού σύμπαντος σε κρίση.

Αποσπάσματα της ταινίας παρουσιάστηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία τον Νοέμβριο του 2003 στην διάρκεια της διοργάνωσης 20ROOMS2003

Για την ταινία είπαν:

"I recognize the skill and courage...
What occurs to me and I doubt that it is the intension
is that in a family there could be such loneliness."
Jules Dassin, σκηνοθέτης

"Η ταινία " Uncut Family" του Κώστα Ζάπα έχει κάτι το επικό.
Με την παύση, την σιωπή και την εμμονή, η φαινομενική έλλειψη ιστορίας ξεπερνάει τα όριά της, σε κάνει να αντιδράς σωματικά."
Πέννυ Παναγιωτοπούλου, σκηνοθέτης

"Uncut family... cut off lives.
Μια οικογενειακή σχέση εγκλωβισμένη μέσα στους βρυχηθμούς, τα βλέμματα, το θυμό.
Τρία τρυφερά πρόσωπα χωρίς άρθρωση, με την εμμονή της επικοινωνίας που ματαιώνεται κάθε στιγμή.
Μια ταινία όπου τα εκφραστικά μέσα διαπερνούν τις ψυχές των ηρώων και φτάνουν στο μεδούλι της αγωνίας τους.
Ένα τολμηρό εγχείρημα από έναν ταλαντούχο γνώστη της συγγραφικής και κινηματογραφικής γλώσσας."
Euginia Liroudia, Producer, Member of the European Film Academy

"... μία καταγραφή με άποψη και κατάθεση ψυχής, με πολλά στοιχεία της σύγχρονης διεθνώς κινηματογραφικής γλώσσας."
Κατερίνα Κοσκινά, Ιστορικός τέχνης

Η "οικογένεια" του Κώστα Ζάπα και η "πυρηνική" της κόλαση μας κάνει να νιώθουμε μουδιασμένοι και καθηλωμένοι καθώς μας διαπερνά ο στριγκός, σχεδόν αφόρητος ήχος ή καθώς ο πατέρας βήχει σαν να φτύνει μια εσώτερη, ανεκπλήρωτη ανάγκη... Ο Κώστας Ζάπας δεν σχολιάζει την πραγματικότητά μας, ωστόσο έχει στενή σύνδεση με αυτήν και όχι ως αφηγητής, κριτής ή απολογητής. Η δημιουργία του, όπως την βλέπω εγώ, έχει να κάνει με την προσπάθεια να οικοδομηθεί μια αναπαράσταση· μια αναπαράσταση του κόσμου, όχι ως τόπου στον οποίον η ύπαρξη είναι ελεύθερη από το Κακό, αλλά ως τόπου παρόλα αυτά βιώσιμου, ως τόπου που μπορεί να μην αντιμετωπίζεται με ευκολία αλλά αντιμετωπίζεται με κάποιον τρόπο, διότι δεν είναι άναρχος και παράλογος και συνεπώς ακατάλληλος για ζωή.
Αυγουστίνος Ζενάκος, δημοσιογράφος